Jak zwykle przy okazji jakiegos świeta ze wszystkich stron włażą mi do głowy pytania.."o co chodzi?"

Mysle ze znow odbieglismy od poczatkowego zamiaru i doszło do totalnej komercjalizacji owego dnia..


Powołam sie tu na wikipedie (baardzo pewne źrodło;p) która pisze:

"Dzień Kobiet to święto obchodzone corocznie 8 marca jako wyraz szacunku dla ofiar walki o równouprawnienie kobiet.

Święto to zostało ustanowione dla upamiętnienia strajku 15 tysięcy kobiet, pracownic fabryki tekstylnej, które 8 marca 1908 roku w Nowym Jorku domagały się praw wyborczych i polepszenia warunków pracy. Właściciel fabryki zamknął strajkujące w pomieszczeniach fabrycznych z zamiarem uniknięcia rozgłosu. W wyniku nagłego pożaru zginęło 129 kobiet.

W dniu 8 marca 1910 roku na zjeździe w Kopenhadze z inicjatywy Klary Zetkin ustanowiono święto wszystkich kobiet. Po raz pierwszy święto to obchodzono 8 marca 1911. W Polsce szczególnie popularne w okresie PRL.

Zwyczajowo w tym dniu mężczyźni powinni wręczać kobietom upominki, w PRL takim szablonowym upominkiem były goździk i rajstopy. W niektórych państwach, w których obchodzone jest to święto, odbywają się manifestacje feministek domagających się zrównania statusu kobiet i mężczyzn w społeczeństwie, a w szczególności w miejscu pracy. W Republice Federalnej Niemiec od 1986 roku utarł się zwyczaj wręczania w tym dniu kobietom róż; hasłem święta w tamtym roku było "Wir wollen Brot und Rosen" ("Chcemy chleba i róż"). W Polsce imprezy te określane są przez manifestujące kobiety mianem Manify."


RÓWNOUPRAWNIENIE!! a nie wykorzystywanie tego dnia aby pomiatac męzczyznami, owijac ich wokol palca i wykrecac sie od jakiejkolwiek pracy tłumaczac sie: "przeciez to moja swieto.."

Poza tym, milo jest dostac kwiaty,to fakt. ale z drugiej strony..to znow staje sie obsesja.. czasem nawet nie wiedzac skad to sie wzieło, co ma upamietniac i dlaczego..po prostu bezmyslnie kupujemy co tylko wystawia na sklepowych połkach, bo 'tak robia dzis wszyscy mezczyzni'. drazni mnie uczucie, ze dostaje kwiatka z poczucia obowiazku.. kocham prezenty, które sa symbolami, które nie wymagaja pieniedzy, lecz plyna z głebi serca. kocham dostawac stokrotki znalezione przy drodze, male unikatowe kamyczki, rzemyk, który bardzo wiele dla mnie znaczy. bo jest symbolem czegos WIELKIEGO. czegos, co rozumiemy tylko my. i nie wazne, ze reszta swiata tego nie pojmie. nienawidze stereotypow, utartych schematów, wyuczonych sposobow postaepowania. kocham wolnosc wyboru, róznorodnosc, fantazje, polot i finezje:) kocham uczucie niezaleznosci od wszelkich regul, nudnych i staroswieckich. nie chodzi tu o brak zasad. chodzi o to, ze bezmyslnie, odruchowo postepujemy tak, jak inni tego oczekuja, jak nasi bliscy chcieli by to zobaczyc. nienawidze braku inicjatywy, braku kreatywnosci i stagnacji. nuda zabija. szarosc niszczy. sprawia ze najpiekniejsze rzeczy moga stac sie w jednej chwili bezwartosciowe. moga zburzyc cały nasz magiczny swiat, bajeczna rzeczywistosc.

chyba jestem marzycielka;)